💕💕🧕🧕🧕🧕

برشی از کتاب «آیا مادر خوبی هستم»:

‌ تو و فرزندت، هر دو به توجه نیاز دارین.

مادر کامل، خوب، فداکار و از خود گذشته،  باور غلطی هست که در ذهن بیشتر افراد جامعه جا افتاده. بیشتر آدم‌ها فکر می‌کنن که مادر باید به قول معروف «خودش رو برای فرزندش بُکشه!» یعنی هیچ چیزی کم نذاره و فرزندش رو همیشه و در هر سنی بر خودش مقدم بدونه.
زنانی که این باور رو دارن به محض بچه‌دار شدن خودشون رو فراموش می‌کنن.

این کار به دو نفر خیلی آسیب می‌زنه! اول خود مادر، که به مرور جسم و روانش فرسوده و خسته میشه. دوم به فرزند، که وابسته و ناتوان بار میاد و همیشه باید سنگینی بار دِین از خود گذشتگی مادرش رو به دوش بکشه!

در حالی که مادر کافی، مادری هست که حد تعادل رو نگه می‌داره. هم به نیازهای کودکش توجه می‌کنه و هم به خودش به عنوان یک انسان بها می‌ده و این حق رو برای خودش قائل هست که زندگی کنه، لذت ببره و تا جایی که به فرزندش آسیب نزنه، خودش رو بر اون مقدم بدونه.

حضور بیش از حد مادر پتانسیل مستقل شدن رو در کودک محدود و غیر فعال می‌کنه و این تصور رو برای کودک به وجود میاره که «من ناتوانم و حضور مادر در کنار من همیشه لازمه و من بدون اون نمی‌تونم کاری بکنم.»

مادر کافی بر اساس میزان نیاز فرزندش، توانایی‌هاش و اقتضای سنش در کنار اون هست و بهش کمک می‌کنه.
مادری که به اندازه کافی کنار فرزندش هست به کودکش یاد می‌ده «اگه کسی یا چه چیزی برای مدتی کنار تو نباشه، به این معنی نیست که وجود نداره! تو میتونی صبر کنی تا دوباره اون رو به دست بیاری. من مادر بدی نیستم اگه همیشه کنارت نباشم و به خودم و کارهام برسم. من به اندازه‌ی کافی کنارت هستم و باید کمی صبر کنی.»

🟢